توسعه و چالش های فراروی آن

شاید این لطیفه نخ نما شده متعلق به دهه شصت هنوز هم در بسیاری موارد کاربرد داشته باشه به همین دلیل به عنوان مقدمه ، مطلب رو با این لطیفه آغاز می کنم :

میگن یه بار دو نفر بیل به دست  مشغول کار بودن .یکی زمین رو می کنده و می رفته جلو اون یکی هر پنج دقیقه یکبار توی گودالی که اولی کنده بوده خاک می ریزه .ازشون می پرسن این چه کاریه که می کنید ؟ اگه قراره گود بکنید چرا دیگه پرش می کنید اگه هم قراره پر باشه پس چرا اول می کنیدش ؟

جواب میدن ما سه نفر بودیم قرار بوده یکی زمین رو بکنه یکی لوله بذاره یکی هم خاک بریزه روش و پرش کنه . امروز اونی که باید لوله بذاره مریض شده نیومده ! ولی به ما که ربطی نداره ما حقوقمون رو می گیریم که کار کنیم .

می دونم خوندن یه لطیفه تکراری چقدر ملال آور و کسل کننده است اما این مقدمه رو برای ذکر مطلب دیگه ای آوردم و باید بنده رو ببخشید .

سال هاست مسئولین کشور طرح های توسعه 5 ساله ، 10 ساله و بیست ساله می نویسند و به دستگاه ها ابلاغ می کنن بلکه توسعه ای صورت بگیره اما به نظر شما چرا در اغلب موارد شاهد توسعه چشمگیری نبوده ایم ؟به عبارتی حتی اگه برنامه ای هم نبود شاید به همین نقطه و حتی جلوتر از اون هم رسیده بودیم !

من فکر می کنم یکی از دلایل این مشکل ، معضلی راهبردی به نام "نفوذ ناهمگن" باشه.

به تعریف آقای دکتر رنانی از این واژه توجه بفرمائید :

" حکومت نفوذ ناهمگن حکومتی است که هر بخشی از آن را یک جناح قدرت، مدیریت می کند و همه ی پایه های حکومت یک هدف ندارند و هماهنگ عمل نمی کنند. وقتی که ساختار حکومت از نوع نفوذ ناهمگن باشد، زیر شاخه های دولت رقیب همدیگر می شوند".

خوب حالا ببینید چند مورد از این عدم هماهنگی ها رو در بین دستگاه ها می بینید ؟ مسکن مهر شکست می خوره چون نظام بانکی باهاش هماهنگ نیست . توسعه شیلات و آبزی پروری به کندی صورت می گیره چون محیط زیست خیلی موافق سیاست های توسعه ای در سواحل نیست . از اون طرف پارس جنوبی سواحل رو می بلعه چون محیط زیست زورش نمی رسه بگه بالای چشمت ابروست .

خوب به نظر شما این نفوذ ناهمگن نیست ؟ طرح پرورش ماهی در قفس که با هدف 800 هزارتن در دستورکار دولت قرار داره دائم داره کوچیک و کوچیک تر می شه چون نظام دامپزشکی ( این دفعه دیگه نظام دامپزشکی رو کجای دلمون بذاریم ؟) و نظام مهندسی و محیط زیست و اداره بنادر و ماهیگیری و هزار و یک سنگ بزرگ در مسیر اخذ مجوزش قرار گرفته اند و هرکدوم هم برای خودش یه نظام نامه و نرماتیو مشخص داره که بدون توجه به عدم تناسبش با منطقه اجرای طرح ، قراره وحی منزلی باشه در راه اجرای هر طرح . حالا این وسط توسعه آبزی پروری ایران رو باید کجا دنبال کرد ؟ حتما در زیمبابوه که از سال 2009 این کار رو شروع کرده و نرم نرمک داره میاد جلو تا دوباره بشه اکوادوری که در میگو با ما شروع کرد و الان یکی از قطبهای قابل اعتنای میگو در نیمکره غربیه.

این نفوذ ناهمگن البته مختص شیلات تنها نیست .چند روز قبل وزیر بهداشت از بیمه هاشکایت می کرد که مانع حصول اهداف طرح نظام سلامت شده اند .

مثل اینکه دموکراسی خیلی زیادش هم خوب نیست و برای سینه ما "اقتدار گرایان شرقی " کمی بو داره . به همین خاطر هم هست که هرکدوم مسئول میشیم اول برای اثبات خودمون تلاش داریم زهر چشمی از زیر بخش های مرتبط بگیریم که " ما اومدیم " . ... خدا به خیر کنه .

 

/ 0 نظر / 20 بازدید