ابداع روشی نوین جهت کنترل TSV در میگوی لیتو پنئوس وانامی

نوشته : Carlos A.Ching و Chalor Limsuwan

از مجله Global Aquaculture Advocate شماره May/June- 2011

ترجمه : علی قوام پور

از سال 1992 که سندرم تائورا برای نخستین بار به عنوان بیماری ویروسی در میگو پرورشی مطرح شد تاکنون،صنعت پرورش میگو متحمّل ضرر وزیان هنگفتی در سراسر جهان گردیده است.در این زمینه تلاشها و تمهیدات کشورهایی همچون تایلند و آمریکا ،در زمینه اصلاح نژاد میگوهای پرورشی و انتخاب صفت مقاومت در مقابل بیماری تا حدّی موفقیت آمیز بوده امّا در عمل ،روشهای مؤثر جهت مهار TSV در زمان بروز در مزارع پرورش بسیار محدود بوده است.

هرچند بروز سندرم تائورا(Taura Syndrom) در تمامی مراحل پرورش میگو محتمل است اما بیشترین تلفات بطور معمول در خلال ماه اوّل پرورش رخ می دهد. میگوهای آلوده ،ابتدا به  رنگ صورتی متمایل به قرمز در آمده سپس در سطح بدن آنها زخمهای سیاهرنگ پدید می آید.پراکندگی رنگدانه ها در سراسر بدن و نیز روده خالی در میگوهای مبتلا ،از دیگر نشانه های بروز بیماری است.

تست های بافت شناسی بر روی میگوهای آلوده نشاندهنده نکروز در بافت پوششی  زیر کوتیکول ،بافت پیوندی و عضلات مخطّط به شکل کانون های متعدد و یا نواحی گسترش یافته می باشد.درسلولهای متأثر از آلودگی با ویروس ،اغلب، فشردگی کروماتین در هسته (Piknosis)و یا پراکندگی کروماتین در سیتو پلاسم(Karyorrhexis) دیده می شود.

بواسطه این تخریب سلولی در بافتهای کوتیکولی و زیر کوتیکولی ،میگوها قادر به تکمیل روند پوست اندازی نبوده و یا ممکن است در حین تکمیل این فرآیند تلف شوند.میگو ،تنها پس از ترمیم این بافتها و کسب توانائی در جذب مواد معدنی مورد نیاز جهت پوست اندازی قادر است بر بیماری فائق آید.

درمان TSV:

محقّقین روشی ابداع کرده اند که بواسطه آن عوارض ابتلا به سندرم تائورا در میگوهای پرورشی کاهش می یابد.این روش بر جلوگیری از پوست اندازی در میگوها،از طریق ایجاد محدودیت در محیط پرورش تمرکز دارد.به این منظور،پس از تشخیص ابتلای میگوها به TSV از طریق تستهای بافت شناسی،RT-PCR و یا  In situ Hybridization،باید در جهت ممانعت میگوها از پوست اندازی اقدام کرد.

این اقدامات عبارتند از :عدم تعویض آب استخر(Zero Exchange)،کاهش یا توقف غذادهی،افزایش PH به 8 یا بالاتر و هوادهی شدید به منظور حفظ کیفیت آب.

تغذیه میگوهای آلوده بطور معمول سبب پوست اندازی می شود که در اینصورت تلفات افزایش خواهد یافت.بنابراین در بسیاری از مواقع ،غذادهی بایستی کاهش یافته یا متوقف شود.استفاده از سینی های غذادهی در برآورد مصرف غذا و بررسی تلفات کمک مؤثّری خواهد نمود چرا که میگوهای بیحال ،قبل از تلف شدن خود را به محدوده سینی های غذا دهی می رسانند.

برای بالا نگهداشتن PH در محدوده 8 یا بالاتر از آن ،باید از کربنات کلسیم یا هیدروکسید کلسیم استفاده نمود.هر روز می بایست PH آب استخر در زمان طلوع آفتاب(پائینترین حد PH استخر در شبانه روز)بررسی شده و بر این اساس در خصوص لزوم افزایش آهک تصمیم گیری شود.ضمناً در طول دوره درمان می بایست از بکارگیری هرگونه کود و یا آنتی بیوتیک خودداری شود.

انتظار می رود بروز TSV در آبهای با شوری پائین مخاطره آمیزتر از آبهای شور باشد چرا که اساساً در شوری پائین میزان مواد معدنی مورد نیاز جهت پوست اندازی کمتر از آب شور است.این مسئله در بازدیدی که نویسندگان مقاله از مزارع پرورش میگودر تایلند و چین داشتند نیز مشاهده گردیده است.

میگوهای بیحال و تلف شده باید روزانه ازاستخر خارج شوند .با اینکار ،از افت کیفیت آب و شیوع بیماری از طریق همجنس خواری نیز جلوگیری می شود.

پس از طی دوره بحرانی که حدوداً چهار تا پنج روز به طول انجامیده و تلفات متوقف می شود،تعویض آب و غذادهی بایستی به تدریج از سر گرفته شود.

حتی پس از دوره بحران نیز میتوان اثرات آلودگی به TSV را برروی میگوهائی که از بیماری رهائی یافته و پوست اندازی کرده اند مشاهده نمود.معمولاً تا بهبود کامل میگوها پس از بروز بیماری TSV ، دو بار پوست اندازی لازم است.

آزمون انجام شده جهت بررسی اثربخشی روش پیشنهادی:

روش پیشنهاد شده در این تحقیق در یک سیستم پرورش متراکم در مزرعه ای واقع در جزیره نوآژو (استان گوانگ دونگ چین) در دوره تابستانی سال 2009 مورد آزمون قرار گرفت.اختلاف نتایج تولید بین استخرهای تیمار شاهد با تیمارآزمون کاملاً معنی دار گزارش شده است(جدول 1).

البته باید گفت در منطقه انجام تحقیق،در پایان دوره پرورش،بواسطه وقوع باران شدید، نیاز بود برای کنترل PH حدود 200 کیلوگرم در هر هکتار آهک استفاده شود اما عدم استفاده از آهک به میزان مورد نیاز موجب بروز تلفات پیش از انجام صید گردید.به همین دلیل بازماندگی در تیمار آزمون  از 80% به 50% افت نمود.