سایت Shrimp News به تازگی خبری منتشر کرده که موضوعی ژنتیکی-میگوئی داره و از این نظر بسیار مناسب با این وبلاگه.

دانشمندان در استرالیا،موفق شده اند با استفاده از شوک شیمیائی در مرحله دوم تقسیم میوز،تریپلوئیدی را در تخم میگوی پنئوس مونودون القاء نموده و و سپس لارو حاصله را تا حدود 170 روز در استخر پرورش(که در متن گزارش  پست لارو 184 روزه عنوان شده)نگهداری و صید نمایند.در طول دوره پرورش،میگوهای تریپلوئید،با سایر افراد دیپلوئید جمعیت موجود در استخر از نظر وزن،بازماندگی،نسبت جنسی و خصوصیات ظاهری غدد جنسی مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفتند.

در این گزارش ابتدا در صد تریپلوئیدی(تعداد لارو تریپلوئید از کل جمعیت زاده ها)83 درصد عنوان شده ولی این درصد پس از تبدیل به مرحله زوآ به 62 درصد کاهش یافته است.این نسبت تقریباً در ادامه مرحله لاروی ثابت باقی ماند(بین 60 تا 72 درصد)ولی نسبت نهائی در زمان صید برابر با 56درصد اعلام شده است.

دلیل کاهش درصد میگوهای تریپلوئید نسبت به زاده های دیپلوئید،حساسیت بالای تریپلوئیدها ذکر می شود که باعث کاهش بازماندگی آنها و در نهایت ،افت سهم جمعیتی آنها می گردد.

اما در پایان پروژه مشخص شد،وزن ماده های دیپلوئید به صورت معناداری بیش از سایرین است(45 گرم) ولی در مقابل وزن نهائی نرها اعم از دیپلوئید و تریپلوئید و ماده های تریپلوئید با یکدیگر تفاوت معنا داری نداشته است(به ترتیب 34، 32 و35 گرم).از طرفی چه نرها و چه ماده های تریپلوئید در زمان صید از نظر وضعیت سلولهای جنسی نسبت به دیپلوئیدها در وضعیت نامطلوبی قرار داشتند بطوریکه در ماده های تریپلوئید اووسیت های کم و در نرهای تریپلوئیدنیز فقدان اسپرم در اسپرماتوفورها مشاهده گردید و در عوض هر دو جنس ماده و نر در میگوهای دیپلوئید حاوی اووسیت و اسپرم تکامل یافته در زمان صید بودند.

نسبت جنس ماده به نر در زمان صید در میگوهای تریپلوئید 1 ماده به ازای 1.625بوده است.

 گزارش حاضر،نخستین گزارش در خصوص تولید میگوهای تریپلوئید گونه مونودون در جهان می باشد.

متن خلاصه شده از کتاب میگو(منتشر شده در سال 2010 توسط انتشارات دانشگاه ناتینگهام)

George W Chamberlin

ترجمه:علی قوام پور از Global Aquaculture Advocate

شماره سپتامبر/اکتبر 2011

تحقیقات Fujinaga و همکارانش امکان تولید پست لارو را در مقیاس تجاری فراهم نموده و لارو مورد نیاز پرورش و بازسازی ذخایر را به میزان کافی در دسترس قرار داد.علاوه بر تسهیل در تولید پست لارو ،محققین ژاپنی در تحقیقات خود بر روی اصلاح فنآوری تکثیر و پرورش میگو ،دیگر نیاز به تهیه پست لارو از منابع وحشی نداشتند.

اما علیرغم تحقیقات شایان توجهی که در زمینه تکثیر و پرورش میگو در ژاپن انجام شد،توسعه این صنعت بیشتر در مناطقی با آب و هوای مناسبتر ،دسترسی بیشتر به زمین و با گونه های پرورشی مطلوب تر انجام می گرفت.در خلال سالهای دهه 60 میلادی موج دوم توسعه صنعت میگو ظهور نموده و محققین در پی تطبیق فنآوری های مبتنی بر نتایج تحقیقات فوجی ناگا ،اینبار در سایر مناطق با گونه هائی متفاوت از پنئوس ژاپونیکوس برآمدند.کانون توجه در این میان،ایالات متحده آمریکا و تایوان بود.

رشد سریع میگوی ببری سیاه

در نخستین مقایسه هائی که بین گونه های  مختلف خانواده پنائیده انجام گرفت،میگوی ببری سیاه(Penaeus monodon) سریع ترین رشد و بهترین خوپذیری(Adaptation) را با شرایط پرورشی از خود نشان داد.

تکنولوژی پرورش متراکم این گونه به سرعت در سطح قاره آسیا گسترش یافت و خیلی زود ،گونه پنئوس مونودون به گونه غالب پرورشی در اکثر نقاط جهان مبدل گردید.

در سالهای دهه هشتاد میلادی برداشت 10 تن در هکتار میگوی 30 گرمی گونه مونودون از مزارع پرورش متراکم که پست لارو مورد نیاز خود را از مولدین وحشی اما در کارگاههای تکثیر مصنوعی(و نه از ذخایر طبیعی)تهیه نموده بودند به امری بسیار رایج  تبدیل شده بود.با اینحال افزایش بروز بیماری در بین جوامع وحشی راندمان تولید را هر ساله کاهش می داد.