نشریه Intrafishدرشماره دسامبر2011خود،مقاله کوتاهی را به بخشی از گزارش FAO 2010 اختصاص داده که مضمون آن پیشرفت قابل ملاحظه سهم آبزی پروری از تولید جهانی پروتئین ،در مقایسه با سایر زیر بخشها در این خصوص(نظیرصنایع دام و طیور) می باشد.

به این مناسبت مطلب حاضر را به ترجمه بخشهائی از این مقاله اختصاص داده ام:

بر اساس گزارش سازمان خوار و بار جهانی(فائو)آبزی پروری سریعترین رشد را در بین منابع تولید پروتئین حیوانی داشته و در سال 2008(گزارش 2010 فائو)نیمی از آبزیان مصرفی در جهان از این بخش تأمین شده است.

این گزارش رشد تولیدات آبزی پروری را بین سالهای 2000تا2008،حدود 60 درصد عنوان و اضافه کرده"با ثبات نسبی که زیر بخش صید در تولید آبزیان تجربه نموده،و در مقابل ،رشد فزاینده جمعیت جهان ،به نظر می رسد بیشترین ظرفیت برای جایگزینی این منبع پروتئین،از آن آبزی پروری باشد که قادر است غذای دریائی کافی و با کیفیت مناسب را تولید نماید".

اما رشد آبزی پروری در جهان به یک نسبت صورت نگرفته بلکه این رشد،در نقاط مختلف جهان ،تفاوتهای قابل توجهی از نظر سطح تولید،گونه و سیستم تولیدی نشان می دهد.کشورهای حوزه آسیا و اقیانوس آرام ،در سال 2008در حدود 89.1 درصد از کل تولید جهانی را به خود اختصاص داده اند و چین به تنهائی 62.3درصد از این میزان را در اختیار داشته است.از نظر گونه تولیدی کشور چین،در زمینه تولید کپور ماهیان در رده اول تولید بوده و در رتبه بندی تولید میگوی آب شور و شیرین به ترتیب کشورهای چین،تایلند،ویتنام،اندونزی و هند ،پنج رتبه برتر را در اختیار داشته اند.کشورهای نروژ و شیلی نیز بیشترین حجم تولید را در زمینه ماهی آزاد(سالمون)داشته اند.

به لحاظ سیستم پرورشی،سیستمهای متراکم پرورش(از دید کلی)بیشتر خاص کشورهای حوزه آمریکای شمالی و کشورهای پیشرفته در زمینه تولید آبزیان نظیر کشورهای اروپائی و آمریکای مرکزی بوده است.(البته لازم به یادآوری است در زمینه میگو،کشورهای آسیائی بیش از سایر نقاط جهان سیستمهای متراکم و فوق متراکم را تجربه نموده اند ولی آنچه در گزارش آورده شده ناظر بر کل زمینه های تولید آبزیان به لحاظ گونه و سازه های مورد استفاده می باشد.).