آبزیستان Abzistan

وبلاگ شیلات،آبزی پروری و علوم زیستی

اهمیت Carrying Capacity در مکانیابی(1)
ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱/۱۳   کلمات کلیدی: carrying capacity ،مکانیابی

آبزی پروری در کشور ایران با توجه به سابقه و تنوع در حیطه فعالیتهایش،صنعتی بالنسبه جوان محسوب می گردد.با نگاهی  به پیشینه ظهور این فعالیت و پتانسیل رشد آن درکشور،و مقایسه با سایر نقاط جهان،به راحتی می توان نتیجه گرفت ،بستر توسعه آبزی پروری اعم از آب شیرین،لب شور و یا دریایی در ایران ، بستری بسیار پهناور و مستعد بوده و قابلیت های بالقوه آن در عرصه های مختلف هنوز فرصت ظهور و بروز نیافته است.بالطّبع ، اعمال هرگونه توسعه در فعالیت آبزی پروری مستلزم بکارگیری سطح زیر کشت بیشتر،افزایش تراکم موجود پرورشی(نسبت به محیط زیست طبیعی) ،کاربرد غذا و ترکیبات شیمیایی و در نتیجه ورود مواد دفعی افزون تر به محیط اطراف خواهد بود.

از طرفی ، امروزه یکی از ملزومات مورد توجه در روند توسعه آبزی پروری در کشورهای پیشرفته جهان، ظرفیت تحمل (Carrying Capacity) محیط زیست نسبت به توسعه و تغییرات وارده طی فعالیت های مختلف می باشد.

عموماً اصطلاح Carrying Capacity را در هر حوزه ای اینچنین تعریف می کنند:

" میزان مجاز منابع مورد مصرف توسط انسان و یا حیوان به نحوی که در درازمدت توسط محیط زیست قابل بازیافت و تحمل باشد" (FAO-2013). این اصطلاح مکمّل دو واژه دیگر یعنی "ظرفیت جذب" به معنی : "قابلیت دریافت پسماند و در عین حال حفظ سلامت محیط زیست در یک محدوده خاص "(فرناندز و همکاران ،2001) و نیز ظرفیت زیست محیطی به مفهوم:  "توانایی محیط زیست در  پذیرش یک فعالیت  بدون بازخورد منفی " (GESAMP ، 1986(  می باشد.

اما IUCN در 2009 مفهوم ظرفیت تحمل زیست محیطی  یا Environmental Carrying Capacity را به شکل زیر تعریف نموده است :

"حداکثر تعداد یا توده زنده جانوری که توسط یک بوم سازه(اکوسیستم) در پریود زمانی مشخص قابل تحمل باشد".

در مطلب بعد انواع Cayying Capacity توضیح داده خواهد شد.