آبزیستان Abzistan

وبلاگ شیلات،آبزی پروری و علوم زیستی

DV Aqua و تقویت سیستم ایمنی میگو وانامی
ساعت ۱:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٢   کلمات کلیدی: پرورش میگو وانامی ،تقویت سیستم ایمنی ،dv aqua

مقایسه رشد،بازماندگی و ویژگی های ایمنی در میگوی وانامی تغذیه شده با عصاره مخمر

Chalor Limsuan , Chayaporn Tipsemongkol, Watchariya Purivirojkul, Niti Chuchird

ترجمه : علی قوام پور

امروزه تلاش بسیاری از محققین در راستای تقویت میگوهای پرورشی در برابر بیماری،معطوف به تقویت و تحریک سیستم ایمنی غیر اختصاصی میگوهاست.یکی از راههای افزایش این نوع ایمنی،کاربرد تحریک کننده های سیستم ایمنی غیر اختصاصی  نظیر بتا گلوکان است که از ترکیبات سازنده دیواره سلولی باکتری ها و مخمرمی باشد.تاکنون نیز تحقیقات فراوانی در این زمینه صورت گرفته و نتایج آنها حاکی از افزایش بازماندگی و مقاومت میگوها در مقابل بیماری بوده است.از جمله محققینی که گزارش تحقیق آنها از رفرنس های معتبر در این حوزه است می توان به Sung et al, 1996  و Suphantharika 2003 اشاره نمود.

ترکیب DV Aqua از جمله محصولات تجاری  است که  از متابولیت های  حاصل از مخمر تولید شده و اثر آن در تیلاپیا و قزل آلای رنگین کمان بصورت افزایش قدرت ایمنی این ماهی ها در مقابل بیماری ها به تأیید رسیده است.

در تحقیقی که توسط نگارندگان این گزارش در تایلند انجام شده ،اثر ترکیب DV Aqua و دوز مؤثر آن در میگوی لیتوپنئوس وانامی بررسی گردیده است.

فاز آزمایشگاهی این تحقیق در دانشکده شیلات دانشگاه Kasetsart تایلند انجام گرفت.در این فاز دو دوز مختلف  از DV Aqua (0.25 و 0.125 درصد) در غذای میگوهای 8تا 10 گرمی در دو تیمار آزمون و یک تیمار شاهد(جمعاً 3 تیمار) هریک با 6 تکرار وارد و در انتها ،بازماندگی،رشد،مقاومت در مقابل باکتری ویبریو و خصوصیات ایمنی میگوها در هر 3 تیمار بررسی شد.

میگوها در مخازن 500 لیتری به مدت 50 روز نگهداری و روزانه به میزان 3درصد وزن بدن در چهار نوبت با غذای پلت  غذادهی شدند.دمای فاز آزمایشگاهی تحقیق در حد 28 درجه سانتیگراد،pH در محدوده 7.8تا8 و شوری در 25 پی پی تی  کنترل و نگهداری شد.میزان رشد و بازماندگی تیمارها در سه مقطع 20، 35 و 50 روزه بررسی گردید:

بر این اساس متوسط وزن میگوهای تیمار 0.25 درصد به شکل معناداری بالاتر از تیمار شاهد بود و بین تیمار شاهد و تیمار 0.125 درصد اختلاف معناداری (در این پارامتر) مشاهده نگردید.بازماندگی دو تیمار 0.25 و 0.125 هردو، از تیمار شاهد بالاتر بوده و این اختلاف نیز معنا دار برآورد شده است(P<0.05).

از نظر خصوصیات ایمنی نیز تیمار 0.25 درصد در ویژگی هائی نظیر تعداد هموسیت،درصد فاگوسیت و فعالیت سوپراکسید دسموتاز نسبت به دو تیمار دیگر به شکل معناداری برتری داشته است.

بررسی این فاکتورها در طول دوره 50 روزه در هر 10 روز یکبار انجام می شده است.

این آزمایش در شرایط مزرعه نیز انجام شده و نتایج آن به شرح جدول ذیل اعلام گردیده است:

روش کار در فاز دوم بطور خلاصه به طریق ذیل بوده است:

آزمون در فیلد تنها با دو تیمار 0.25 درصد و شاهد انجام شده و پست لاروهای 10 روزه با تراکم 104 قطعه در مترمربع در 8 استخر 0.96 هکتاری(هر تیمار 4 استخر)به مدت 100 تا 111 روز پرورش داده شدند.شوری دوره پرورش در حدود 15 تا 18 پی پی تی کنترل گردید.ابتدا میگوها به مدت 30 روز با غذای تجاری معمول غذادهی شده و پس از آن غذای تیمارها بر اساس طرح آزمایش تفکیک گردید.

نتیجه نهائی در این فاز نیز حاکی از افزایش هموسیت ها،درصد بالاتر فاگوسیت و نیز افزایش فعالیت پراکسید دیسموتاز با اختلافی معنادار نسبت به تیمار شاهد بوده است.در پارامترهای بازماندگی و به تبع آن ،تولید در هکتار (اگرچه بدون اختلاف معنا دار) نیز تیمار 0.25 درصد برتری نشان داده است.با اینحال در این مرحله، متوسط رشد میگوها در تیمار 0.25 (هرچند بدون اختلاف معنادار) از تیمار شاهد کمتر گزارش شده است که نکته قابل تأملی است و شاید ناشی از مصرف انرژی بیشتر در فیلد جهت تقویت سیستم ایمنی توسط میگوها  باشد.امری که در شرایط آزمایشگاهی احتمالاً با انرژی کمتری صورت می گرفته است.